Susan Cain legt in eerste instantie - and against popular belief - uit hoe belangrijk introverte mensen juist zijn bij een creatief proces. Wat mij betreft veel belangrijker is dat ze uitlegt hoe introverte mensen pas goed functioneren als je hen met regelmaat een poos met rust laat. Mag ik u allen dat op het hart drukken met haar presentatie.
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
28 februari 2013
21 februari 2013
22 januari 2013
Katie McNally
Jaren geleden gevonden op youtube en nog steeds een favoriet. Haar strijktechniek is niet mooi, maar dat is het enige dat op haar spel is aan te merken.
14 oktober 2012
Syyllinen Syli
Dit lied is zo heerlijk om te zingen. Tijdens de afwas, is mijn ervaring, maar dit zal ongetwijfeld overal heerlijk te zingen zijn.
Värttinä met Syyllinen Syli (Fins voor 'Ontrouwe Armen')
De beelden slaan helaas als een tang op een varken en het lied wordt afgekapt, maar het is het enige dat ik online vond. Wie belangstelling heeft voor het totaal zing ik het anders nog weleens in zijn/haar oor...
Värttinä met Syyllinen Syli (Fins voor 'Ontrouwe Armen')
De beelden slaan helaas als een tang op een varken en het lied wordt afgekapt, maar het is het enige dat ik online vond. Wie belangstelling heeft voor het totaal zing ik het anders nog weleens in zijn/haar oor...
13 oktober 2012
L'Arpeggiata
De film - Tous Les Soleils - was niet zoveel bijzonders, maar de twee onderstaande liederen vond ik heel aanstekelijk.
18 september 2012
Leila's Birthday
Zelfs mijn man vindt dit een vrolijk liedje, terwijl hij niet van fiddle houdt.
Met dit nummer (geschreven door Hanneke Cassel, de vrouw in het groen) kreeg ik het plan zodra ik eens in Boston ben naar Club Passim te gaan voor een dosis van dit type muziek.
Alleen het Lost Boys-achtige pretentieuze mutsje van de cellist is jammer...
De daadwerkelijke tune Leila's Birthday begint trouwens bij 2:27.
Met dit nummer (geschreven door Hanneke Cassel, de vrouw in het groen) kreeg ik het plan zodra ik eens in Boston ben naar Club Passim te gaan voor een dosis van dit type muziek.
Alleen het Lost Boys-achtige pretentieuze mutsje van de cellist is jammer...
De daadwerkelijke tune Leila's Birthday begint trouwens bij 2:27.
18 augustus 2012
Streisand
"Het is een mooi verhaal dat ze ontdekt is op straat, maar dat denk je toch niet, he? Barbra Streisand en Neil Diamond zijn elkaar tegengekomen op het conservatorium", zei mijn vader. Ik raakte nieuwsgierig maar ik kon op internet niets vinden over een conservatoriumopleiding. Uiteindelijk heb ik uit de bieb een biografie gehaald over Streisand. Niet alleen om dat conservatorium op te zoeken, maar ook omdat ze feministe is en ik nieuwsgierig was geraakt naar haar feminisme. Hier in Rotterdam lag één biografie, geschreven door James Spada. Het las als een trein, in totaal heb ik er maar zes uur over gedaan, maar erg sterk geschreven is het niet. Vooral de opbrengsten van haar verschillende projecten worden opgesomd. Die stukken las ik op mijn tandvlees. Na een flink aantal biografieën gelezen te hebben was ik eraan gewend geraakt dat biografieën vaak als proefschrift worden geschreven en daarom verschillende wetenschappelijke conclusies proberen te brengen. Dat beoogt deze biografie duidelijk niet.
Streisand heeft hoe dan ook niet op het conservatorium gezeten. Na haar eindexamen is ze gaan acteren in kleine toneelstukken in of rond New York City, als ze al werd gecast. Na wat aansporing van vrienden en een ooit niet zo bejubelde door haarzelf gefinancieerde plaatopname deed ze mee aan een talentenjacht in een nichtenkit in Greenwich Village en daarvan is ze bekend geraakt. Neil Diamond wordt in die fase van het boek niet genoemd. Maar dan haar feminisme...Ze heeft wat we thuis noemen een houten kop. Ze laat zich nergens van af brengen, en tegelijkertijd wil ze vooral aardig gevonden worden. Ze negeert fans, is vaak bang voor ze, heeft niet door dat personeel haar een plezier probeert te doen, is stug, afwezig, verlegen en toch vooral wil ze geliefd zijn. Ik vond het teleurstellend te lezen dat iemand die bekend staat als een sterke persoonlijkheid eigenlijk heel onzeker is. Ik had gehoopt er een voorbeeld aan te kunnen hebben, maar ze is eigenlijk net als ik en zoveel mensen. Weliswaar succesvol, omdat ze niet van 'nee' houdt. En daar het enige verschil waar we een voorbeeld aan kunnen nemen, als we dat zouden willen. Gevolg voor Streisand is dat ze op persoonlijk niveau zeer onsympathiek wordt gevonden. Doelgericht bezien ben je dan eigenlijk niet succesvol...
Naar aanleiding van het boek heb ik heel veel nummers geluisterd. Het lijkt alsof je in die tijd technisch meer moest kunnen dan de zangeressen van nu. Het is eigenlijk wel jammer dat het niveau zo gedaald is, al is het nu gemakkelijker om met een nummer op de radio mee te zingen. Passages uit films heb ik ook gekeken - en uiteraard kende ik Yentl al - maar een sterk actrice is het niet. Of ook het acteervak heeft inflatie ondergaan. Ik zag vooral veel maniertjes. In de biografie wordt Streisand veel geciteerd over de keuzes voor filmrollen omdat die rollen heel sterk op haarzelf leken. Dat vereist dan ook een stuk minder inlevingsvermogen en acteertalent.
Dit bedacht ik me zo na het lezen van dat boek deze week. Er zijn te weinig mensen die niet van alles doen om maar geliefd te zijn. Dat mankeert aan ons allemaal.
-- Naschrift: Ze kreeg een zoon in 1966 omdat haar man had besloten haar zwanger te maken. Toen hij slaagde in zijn poging was hij de eerste die van de arts hoorde dat ze zwanger was. De moeder in kwestie wist niet wat er over haar voortplanting was beslist. Dat was 1966, beste mensen.
Streisand heeft hoe dan ook niet op het conservatorium gezeten. Na haar eindexamen is ze gaan acteren in kleine toneelstukken in of rond New York City, als ze al werd gecast. Na wat aansporing van vrienden en een ooit niet zo bejubelde door haarzelf gefinancieerde plaatopname deed ze mee aan een talentenjacht in een nichtenkit in Greenwich Village en daarvan is ze bekend geraakt. Neil Diamond wordt in die fase van het boek niet genoemd. Maar dan haar feminisme...Ze heeft wat we thuis noemen een houten kop. Ze laat zich nergens van af brengen, en tegelijkertijd wil ze vooral aardig gevonden worden. Ze negeert fans, is vaak bang voor ze, heeft niet door dat personeel haar een plezier probeert te doen, is stug, afwezig, verlegen en toch vooral wil ze geliefd zijn. Ik vond het teleurstellend te lezen dat iemand die bekend staat als een sterke persoonlijkheid eigenlijk heel onzeker is. Ik had gehoopt er een voorbeeld aan te kunnen hebben, maar ze is eigenlijk net als ik en zoveel mensen. Weliswaar succesvol, omdat ze niet van 'nee' houdt. En daar het enige verschil waar we een voorbeeld aan kunnen nemen, als we dat zouden willen. Gevolg voor Streisand is dat ze op persoonlijk niveau zeer onsympathiek wordt gevonden. Doelgericht bezien ben je dan eigenlijk niet succesvol...
Naar aanleiding van het boek heb ik heel veel nummers geluisterd. Het lijkt alsof je in die tijd technisch meer moest kunnen dan de zangeressen van nu. Het is eigenlijk wel jammer dat het niveau zo gedaald is, al is het nu gemakkelijker om met een nummer op de radio mee te zingen. Passages uit films heb ik ook gekeken - en uiteraard kende ik Yentl al - maar een sterk actrice is het niet. Of ook het acteervak heeft inflatie ondergaan. Ik zag vooral veel maniertjes. In de biografie wordt Streisand veel geciteerd over de keuzes voor filmrollen omdat die rollen heel sterk op haarzelf leken. Dat vereist dan ook een stuk minder inlevingsvermogen en acteertalent.
Dit bedacht ik me zo na het lezen van dat boek deze week. Er zijn te weinig mensen die niet van alles doen om maar geliefd te zijn. Dat mankeert aan ons allemaal.
-- Naschrift: Ze kreeg een zoon in 1966 omdat haar man had besloten haar zwanger te maken. Toen hij slaagde in zijn poging was hij de eerste die van de arts hoorde dat ze zwanger was. De moeder in kwestie wist niet wat er over haar voortplanting was beslist. Dat was 1966, beste mensen.
Mikel Laboa
Al eerder eens heb ik hier verteld over mijn interesse voor Baskenland. Dit is Mikel Laboa. Hij leeft helaas niet meer. Het nummer Txoria Txori is later ook opgenomen door Joan Baez en misschien via haar bekender. Mooi nummer.
1 juli 2012
Out on my own
Ik herinnerde me gisteren dit nummer nadat ik het jaren geleden, toen ik het songfestival nog volgde, had gehoord. Geen persoonlijke gevoelens bij de tekst of iets, gewoon een lief nummer.
9 juni 2012
Yang-stijl 24-vorm
Ben ik op dit moment aan het leren en het kost me nog wel een jaartje of vier om op deze vloeiende routine te laten lijken.
Daarnaast heb ik de roze pyjama niet. Maar vergis je niet, het is uiterst intensief, zwaar, het kost je dus jarenlange training en na twintig minuten (de totale tijd voor de 24-vorm) duurt het altijd nog wel een minuut of vijftien voor je echt weer terug bent uit je concentratie. Dat overkomt mij, tenminste.
Daarnaast heb ik de roze pyjama niet. Maar vergis je niet, het is uiterst intensief, zwaar, het kost je dus jarenlange training en na twintig minuten (de totale tijd voor de 24-vorm) duurt het altijd nog wel een minuut of vijftien voor je echt weer terug bent uit je concentratie. Dat overkomt mij, tenminste.
2 juni 2012
Ietsisme
Steekt de draak met evangelisatie, Amerikaanse kerken, ietsisme en de doorgewinterde Hollandse documentairestijl. Stuurde Reclusius aan me door. Zeer de moeite waard om nog eens in de schijnwerper te zetten.
6 mei 2012
Trust
Ik zag gisteren de film Trust van David Schwimmer en het deed me mezelf afvragen of de ontkerkelijking er voor gezorgd heeft dat mensen veel minder geremd zijn in het misbruik maken van elkaar of dat het altijd al zo geweest is. Ik weet er te weinig vanaf.
5 november 2011
Shauna Mullin
Over het algemeen worden Ierse liederen door ijle stemmetjes gezongen. Ik houd er niet van. Shauna Mullin is een verademing. Ik heb haar live kunnen zien optreden in De Doelen en ben sindsdien verliefd op haar stem. Toen ik haar naderhand een compliment maakte, bedankte ze verlegen. Dan ben je dus ook nog eens een bescheiden lieverd.
22 oktober 2011
Alasdair Fraser
Mag ik u voorstellen aan Alasdair Fraser. Hij heeft het uiterlijk van een viespeuk (ironisch genoeg kwam ik vandaag het soort van synoniem voor viespeuk 'kiddiefiddler' tegen), maar hij speelt als een Japanse trein. Je ziet aan het gemak waarmee hij speelt dat hij de techniek tot in de finesses heeft geleerd. En deze tune is mooi. Oh ja, Natalie Haas speelt ook mee op haar cello. Maar daar weet ik niks vanaf.
16 oktober 2011
Stof
Sinds die avond staat deze choreografie in mijn geheugen gegrift. Mooi. Ingenieus.
Helaas, wel slechte beeldkwaliteit.
16 september 2011
Natalie MacMaster - video 1
Alleen al om mijn postingrato voor de maand september op te schroeven, zet ik hier in twee delen een optreden van Natalie MacMaster neer. Het is afkomstig uit de show met de afgezaagde naam Celtic Electric. Hieronder het deel op viool. Het tweede deel hierna, waarin Natalie een stepdance uitvoert en Sharon Shannon speelt op the box, een klein type accordeon, om maar even met mijn kleine hoeveelheid kennis te omschrijven. Lekker vrolijke tunes.
26 augustus 2011
String Sisters
Een ongelukkig gekozen naam voor het Nederlands taalgebied, maar deze gelegenheidsband van een aantal van de beste, vrouwelijke fiddlers van de wereld moge het vergeven worden. Het eerste deel van de video is een overdaad aan geel licht en te veel switches in de montage, maar ik wil de nadruk leggen op 3:20 waar Liz Knowles haar solo speelt. Je kunt aan haar spelen zien dat ze klassiek geschoold is. Dit in tegenstelling tot heel veel hedendaagse fiddlers. Het is nu eenmaal een feit dat je de grepen verfijnder leert wanneer je van een professional les krijgt in plaats van de bevriende fiddle-spelende buurman. Liz Knowles is een heldin.
21 augustus 2011
Bellowhead
Wil je een feestje, dan is Bellowhead een goede optie.
26 juni 2011
Lief liedje
De dame met viool is Hanneke Cassel. Ze speelt voor haar doen niet bijzonder virtuoos. De dame met de Laurentien-wenkbrauwen is Aoife O'Donovan (Aoife spreek je uit als de Engelse naam Eve). Je zou kunnen zeggen dat ze een niet heel bijzondere stem heeft, maar op mij heeft ze altijd effect.
Het schijnt dat de eerste tune van deze video van U2 afkomstig is, maar dat weet ik niet zeker. De tweede tune schijnt verband te hebben met de Lord of the Rings-films. Ook dat weet ik niet zeker.
Ik vind dit een heerlijk, lief liedje van Childsplay.
Abonneren op:
Posts (Atom)