A perfect creator

"A perfect creator would be capable of communicating in a perfect manner; no human interpretation required."

- Pam Power, @Pamfino op Twitter

Aangenomen dat deze perfecte schepper zich bewust is van haar scheppingsdaad en van haar schepping bepaald gedrag verwacht, wat als eis verduidelijkt moet worden.

Achtergelaten

Kunst is het enige spoor van ons bestaan op aarde.


- Ik herinner me niet meer of ik nu citeer of dat ik me dit bedacht tijdens het lezen van iets

Vastenavond

Ik voelde me weer terug in een groep geplaatst met mijn gebed. Er zijn voor een ander. Kerkelijke rituelen. Ik had nog steeds niet die Joodse kerel in mijn hoofd of een God die een appel doet op ons. Ik had en heb nog steeds dezelfde, daoïstische, religieuze ideeën. Ik zoek alleen een gedragsnorm. Een rustpunt. Vertrouwen. Het is steeds weg.

Onoprecht

Als ik terugkijk naar mijn christelijke tijd, dan zie ik voorsprong, vrede, 'jubelend' geluk, maar ook onrust, nepheid, bedrog, onvrede en verplichting.

Externe conditionering

"Ze (Tineke Huizinga-Heringa  -  Qaboos) illustreert waarom weinig-gedomesticeerde denominaties de facto zelf verantwoordelijk zijn voor een zekere morele verloedering van de samenleving. Want die verloedering komt niet voort uit een gebrék aan religie, maar uit het feit dat de structuur daarvan mensen als Huizinga-Heringa nooit heeft gestimuleerd tot het zelf nadenken over morele en ethische kwesties. Vragen stellen is onnodig en zelfs schadelijk.
(...)
Daarom zijn alle morele en ethische noties bij deze gelovigen niet geïnternaliseerd. Daarom ontlenen ze hun identiteit niet aan een zingeving die met beroep, cultuur, omgeving en intieme relaties te maken heeft. Kortom, haal je het geloof weg bij traditionele, orthodoxe, fundamentalistische en integristische gelovigen, dan houden ze inderdaad NIETS over."

- August Hans den Boef in zijn boek God als Hype en in reactie op de uitspraak van Tineke Huizinga-Heringa dat ze opgelucht is christelijk te zijn omdat anders niets haar tegen zou houden te roven, te stelen en er maar op los te leven.

Huston Smith's omschrijving van het daoïsme

Ik zou willen kunnen omschrijven wat het betekende om te lezen dat alles wat ik voor waar houd al vervat was in een eeuwenoude en mij toch tot dan toe onbekende filosofie, maar ik kan er geen treffende woorden voor vinden.

Individualiteit opgeven

De film Ladyhawke, met Rutger Hauer, is een film die verhaalt over een geestelijke die een bepaalde vrouw wil hebben. Zij wil hem niet en hij voorkomt dan dat iemand haar wel zal hebben. Dat het hier een verplicht celibatair betreft, maakt de wens nog oneigenlijker.

Het is een bekend thema sinds de Griekse mythologie: een machtig man begeert een bekoorlijke vrouw die in hem geen interesse heeft. Aangezien macht betekent dat je krijgt wat je wilt, wordt de voorkeur van de vrouw geweld aangedaan. Hij krijgt haar kwaadschiks of niemand krijgt haar. Ze is een speelbal in zijn handen.

Historisch is dit vaak voorgekomen en vele vrouwen hebben zich in het lot geschikt. Ze zijn gaan samenleven met de man die hen een andere keuze onmogelijk maakte. Hieruit en uit de misdaad van verkrachting spreekt de strijd van het individu, dat zijn rechten gerespecteerd wil zien, en het buiten het individu omgaande lot. De vrouwen in deze voorbeelden (maar voor mannen geldt deze strijd net zo goed) staan voor de beslissing met het lot mee te leven, het geëffende pad te volgen, of ten onder te gaan. Geen van tweeën zijn de opties goed voor de individuele vrijheid. Zeker vroeger, toen reputatie levensbepalend was, maar bij het voorbeeld van verkrachting tegenwoordig nog steeds, wordt het individu voor de voeten geworpen zijn individualiteit en zijn persoonlijke rechten op te geven. Bij een verkrachting voor kortere tijd, bij een gevangenschap, zoals de vrouwen hierboven, voor langere tijd.

Religies, inclusief het daoïsme, pleiten ervoor het pad te volgen. Gods wegen. Wel zonder erbij te kunnen vermelden welk pad het jouwe is en welk niet. Religies, inclusief het daoïsme, beschouwen het een sluitstuk geen individu meer in jezelf te zien, maar enkel een deel van het grotere geheel. Religies wapenen tegen situaties waarin je je individualiteit kwijtraakt en zeggen zo mede dat individualisme schijn is.

Facultatief Chinees

"Je hoeft geen Chinees te zijn om daoïst te zijn."

- Abdulwahid van Bommel in Nader tot U

Gave

Geloven is een kwestie van talent.

Onhoudbare zoektocht

Als ik terugkijk naar mijn christelijke tijd, zie ik voorsprong, vrede, jubelend geluk, maar ook onrust, nepheid, bedrog, onvrede en verplichting

Het voelt soms alsof ik maar een beetje aan de deur sta te kloppen. Ik volg de Chinese rituelen niet. Ik ken de Chinese goden te slecht. Ondertussen is dat niet essentieel, maar je verwacht dat je dat uit moet voeren - dat je daar naartoe moet om een echte te zijn. Ik wil me onderscheiden van een Happinez-achtig geloofssausje. 'Het is echt wat ik gelóóf!'Om de één of andere reden wil ik dat overbrengen, maar daardoor zet ik veel kunstmatige opsmuk op die me het zicht op mijn werkelijke denkbeelden ontnemen, En dan wil ik opzoeken wat ik werkelijk geloof in een erkende bron. Maar daar ga ik uiteraard wat ìk geloof niet vinden. Ik wil geen los flutmaaswerkje. Ik wil erkend worden, maar voor die erkenning mis ik een hele kerk. Een onhoudbare zoektocht.

Geloven aan

Wat een rare uitdrukking, geloven aan. Alsof je er maar zijdelings bij betrokken bent.

Dominee Casy

In The Grapes of Wrath is Dominee Casy teleurgesteld dat vrouwen in het vuur van de prediking, vervuld van de Heilige Geest, geneigd zijn zich zondig te seksen. Een Latino/Hispanic zou hem dat zo hebben kunnen uitleggen: het vuur van de Heilige Geest ligt het vuur van de liefde nabij. Blijkbaar is het protestants om dat niet te zien.

Two reeds

"It's impossible to know
what others are going through
below the surface
at any given moment.

We are all reeds in wet land,
bending in stormy winds
to lean on one another.

This is why two reeds
are stronger than one."
- http://christiantaoism.blogspot.nl/2012/12/bent-reeds.html

Mooi.

Eerlijkheidshalve

Eerlijkheidshalve: ik ben nooit erg vroom geweest. Ik loog over naar de kerk gaan. Ik had altijd al moeite met gebed. Ik ben nooit heel dol geweest op de bijbel of Jezus en ik kreeg de kriebels van kerkelijke manifestaties. Eerlijkheidshalve: je kunt niet terug naar waar je nooit geweest bent. Ik ontwikkelde mij voortdurend in datgene wat bewondering oogstte bij anderen. Het is daarom des te meer wennen dat ik nog maar zelden wordt bewonderd. In ieder geval niet door gezonde mensen. Ik ben nooit katholiek geweest en kan het nu ook niet worden.

Qinci Yangdian, Bayun en Chenghuang Miao

Meerdere versies van meerdere blogposts zijn mijn hoofd doorgespookt over de tempels die ik bezocht heb in Shanghai. Over de inrichting, over de bezoekers, over de rituelen, over de goden en onsterfelijken, over de sfeer, de geur, de bouw, de gewaden...en het waren in mijn beleving stuk voor stuk saaie stukken. Ik heb tijdens mijn bezoek notities gemaakt, zodat ik allerlei details minder snel zou vergeten. Inmiddels heb ik besloten om die notities hier integraal over te nemen, want ze zijn zo slecht nog niet en het is een goede weergave van hoe veelzijdig de tempels mijn zintuigen overnamen.

Zo ontzettend veel gezien in China. Zo veel dat ik vrees te vergeten. De sterke behoefte Europees/Amerikaans te zijn. In hun museale opbouw. In hun planologie. Alleen de architectuur wilde nog steeds Chinese thema's gebruiken. Ik ben bewonderd om mijn haar, mijn ogen, mijn lengte. Ik ben tegelijkertijd ook (prettig) onverschillig bejegend en ik ben gewaardeerd omdat ik een achteraf gelegen daoïstische tempel bezocht.

Een aantal zich herhalende gedachten terwijl ik de daoïstische tempels bezocht:
Het ruikt hier zo lekker naar jasmijn en is hier zo vredig. Het lijkt uiterlijk op het katholicisme. Met heiligen. Met beelden. met wierook. Met bloemen. Met altaren. Zoals ik in Spakenburg jaloers was dat ik geen streekdracht had, was ik in de tempel jaloers dat ik geen deelgenoot was. Het is allemaal ook puur egoïsme. Ik zal nooit deelgenoot zijn van daoïstische rituelen als ik geen Chinees begrijp en ik zal geen energie steken in het leren van Chinees.

Het vlotte beeld dat ik heb van het daoïsme strookt niet met de werkelijkheid. De boekjes uit de bieb spreken niet over het echte daoïsme. Het is prachtig. Het is vredig. Het ruikt er heerlijk. Ik herken de beelden en de bedoelingen, maar ik versta de ceremonie niet. Het viel me op dat ik helemaal geen vrouwelijke daoshi heb gezien. In zo'n wereldstad. Ik vond het stoer de geplukte kip en de spartelende vis geofferd te zien. Ik zag een zaal waarin overledenen werden herdacht. Ik zag de zware houten constructie waarmee de tempels gebouwd zijn. Die prachtige daken met de Zuivere Drie of onsterfelijken erop gesposteerd. De klok met de daarop te mikken dwarsbalk schuin boven de ingang. De hoge smalle deuren. De herrie bij een offer. Van trommels, bekkens en fluiten. De nasale zang. Ik zag beelden van een liefdespaar verbonden aan elkaar door een rode draad, en ik kon geen vergelijking maken met een verhaal in het christendom. Dat kan heel goed aan mij liggen. Volgens mij heeft het christendom geen liefdesstel in de overlevering. Ruth en Boaz trouwden met elkaar na plichtpleging. Jozef mint Maria niet. Was het niet Izaak die dolverliefd achter Rebecca aanzat en jaren voor haar vader werkte? Over haar verliefdheid gaat het verhaal niet. David zat achter Batseba aan, maar wat zij dacht, lees je niet. Het christendom en het jodendom lijken zo de vreemde eenden in de bijt. Geen onmogelijke liefdes en stervenden van liefdesverdriet, waarna de liefde toch doorgang vindt of fataal is. Hooglied vertelt niet over offers die zijn gebracht. Wat vreemd dat zo'n klassiek verhaal niet verteld wordt.

Het godendom in de tempels draait voor een groot deel om de helleheren, die verschillende hellen bestieren en bij wie je bidt ter voorkoming van straf. Biddend voor mildheid, of misschien biddend dat een vijand gehaald moge worden. Kleinere kamers waren gereserveerd voor goden ter bescherming tegen kwade geesten of belegering, ter stimulans van persoonlijke welvaart, gezondheid en een lang leven. Meerdere goden ter genezing van ziekten. Goden voor het huwelijksleven, het gezin en vruchtbaarheid (vrouwen, zoals bijna standaard). Geen goden voor uitzonderlijke doelen en altijd ter bevordering van persoonlijke doelen.

Zelfbeschikking

Homoseksualiteit staat vanwege zijn relatieve zeldzaamheid gelijk aan non-conformisme. Een homoseksueel volgt een eigen weg en maakt eigen keuzes. Juist die zelfbeschikking is strikte gelovigen een doorn in het oog. Je beslist niet zelf - God heeft een set regels gemaakt en daar moet iedereen zich aan houden.

- gedachte na het lezen van De Fundi-factor van Nederland

De Entiteit

Eigenlijk is één van de belangrijkste vragen van de religie is het leven maakbaar of niet...Ik denk van niet. Ik denk dat alleen façade maakbaar is en dat het een groot plezier is om daaraan te sleutelen, maar dat het echte leven gebeurt terwijl je sleutelt aan randverschijnselen. Aangezien onze controle zeer klein tot non-existent is, is het de vraag of er een entiteit is die de controle wel heeft en zo ja, of die entiteit een persoonlijkheid is of niet. Op die beide vragen is met geen fatsoenlijke zekerheid antwoord te geven. Maar...besluiten we dan te leven alsof die entiteit er wel is? Of besluiten we te leven alsof die entiteit er niet is. Dat is de persoonlijke keuze. Ik kies te leven alsof die entiteit er wel is. Omdat het me vrede geeft de schijn te hebben dat mijn lot in handen ligt van iets dat alleen het beste voorheeft. En dus ben ik religieus.

Het liefst zou ik daarbij een pakket regels en gebruiken adopteren dat alles voor me in gebaande paden leidt. Daarom wil ik keer op keer kiezen tussen katholicisme en daoïsme. Het één is mijn culturele achtergrond, het ander een mij wezensvreemde conclusie van mijn wereldbeeld. Beiden blijken keer op keer net niet geschikt. Iets nieuws uitdokteren is ver boven mijn macht. Dan wordt het een loshangend maaswerkje van new age. Ik denk dat ik 'veroordeeld' ben tot het katholicisme omdat ik nu eenmaal niets anders ken en niet mijn vredig gevoel kwijt wil raken van een entiteit die controle heeft en het goede voor mij wenst.

Fijn totaalpakket

Geloof zoeken is waarschijnlijk een verkapte vorm van identiteit zoeken. Als een soort 'plug & play'. Het kunnen besluiten en dan fijn een totaalpakket hebben waar je je aan houdt. Zonder verder nadenken of zelf nog ter plekke te hoeven beslissen.

Eigen schuld

Frank Bosman, de simpelman, schreef dat het een primair risico aan new age is dat elk probleem een negatieve 'sits im leben' wordt geacht en dat zo het individu wordt gezien als bron van het eigen kwaad en schuldige bij het ontbreken van een oplossing. Vergelijkbaar met hoe men denkt dat kanker te bevechten is en de verliezer van die strijd een zwakke is. Alles lijkt maakbaar en bij gebrek aan geluk lijkt de betrokkene  een nalatige. Daar is Frank nog best slim.
Het is overigens de domheid van Susan Smit die in haar boeken en artikelen de new age een overduidelijk zwaktebod maakt.

Je kunt alles bereiken

Lucia Rijker zegt in Masha Dellen's boek De Boksende Boeddhiste, dat je alles kunt bereiken, als je maar doorzet. Ik stonk er even in, want het was een mooi interview. In werkelijkheid hebben we onze beperkingen en is het een onafsluitbaar gat in onze energie om van alles ten koste van het verdere na te streven. Lucia heeft niet zo heel veel wijsheid in pacht.