De tocht

Ik vind de allegorie dat het leven een tocht over een weg (Dao) is heel mooi. Je kijkt naar wat er om je heen gebeurt, soms moet je over zware obstakels klimmen, doorgaans loop je alleen. Geregeld lopen er strontvervelende mensen naast je, en af en toe heb je heel aangenaam gezelschap.

Juist in gezelschap

Je kunt achter gezelschap aan blijven jagen om je zo te behoeden voor eenzaamheid, maar de eenzaamheid treft je juist in gezelschap.

Meditatief intermezzo

Sinds lang, of hoe noem je een periode van meer dan twee jaar, ben ik met een traject bezig dat me zowel verder brengt als dieper in de put. Het maakt me wijzer, eigenwijzer, ongelukkiger, somberder, instinctiever, pessimistischer en heel veel onaardiger. Ik denk dat ik er veel mensen last mee geef, maar het traject verlaten gaat niet. Ik moet hier doorheen. Mijn woordkeuze, 'traject', toont wel dat ik de indruk heb dat het een eindig karakter heeft. Dat heeft natuurlijk alles wanneer je leeft (flauw), maar ik bedoel dat ik het als iets relatief kortstondigs beschouw.
Ik kom hier door. Ik kom hier uit. Maar ik heb meer tijd en aandacht nodig dan ik op korte termijn voorradig heb. Ik vraag daarom geduld met mijn gedrag. En bij deze vraag ik de gelegenheid om in stilte een aantal stappen verder te komen. Heel veel slechter kan ik me niet voelen, veel beter wel.

Natalie MacMaster - video 2

Natalie MacMaster - video 1

Alleen al om mijn postingrato voor de maand september op te schroeven, zet ik hier in twee delen een optreden van Natalie MacMaster neer. Het is afkomstig uit de show met de afgezaagde naam Celtic Electric. Hieronder het deel op viool. Het tweede deel hierna, waarin Natalie een stepdance uitvoert en Sharon Shannon speelt op the box, een klein type accordeon, om maar even met mijn kleine hoeveelheid kennis te omschrijven. Lekker vrolijke tunes.